De doodloper. Angst voor stoppen met werken.

Doodloper. Angst voor stoppen met werken. Anna Beeftink‘Ik ga stoppen op mijn 65e en dan gaan we leuke dingen doen…nog een páár jaar…’. Jouw woorden hoewel je al heel lang veel meer hebt verdiend dan je ooit kunt uitgeven. Voor het geld hoef je het echt niet meer te doen. Toch werk je op volle kracht door, waarom? ‘Het gaat me zo gemakkelijk af’ zeg je, je vindt je werk geweldig. Bovendien is het ‘onmogelijk’ minder te gaan werken’, zeg je, daar gaan je klanten/ de baas/ je collega’s niet mee akkoord. ‘Ik doe het ook voor jou’ zeg je. Maar ergens klopt er iets niet in dit verhaal…

Kwaaltjes

Het zou de waarheid zijn als het allemáál leuk was, maar dat is het niet. Je krijgt steeds meer lichamelijke kwaaltjes die steeds minder te negeren zijn, (‘iedereen heeft wel eens wat’,  zeg je).

De wensen van je partner kan je steeds moeilijker afdoen met ‘zeur niet zo’ , of ‘binnenkort’, je voelt je er niet prettig bij. De zakendiners vallen je zwaarder de laatste tijd. Je partner gaat al lang niet meer mee, die heeft liever een gezonde lunch met vrienden of vriendinnen…of met jou! En als je er even over nadenkt geldt dat ook voor jou. Waarom niet wat minder?

Waarschuwingen

Dan komen de eerste waarschuwingen, een tia (‘dat had mijn vader ook en hij werd 90’, zeg jij). Gelukkig geen restverschijnselen, na een week weer aan het werk. Een auto-ongelukje, even weg-gesukkeld, alleen blikschade. Je negeert de waarschuwingen, ‘kan iedereen overkomen’ zeg je. En op een kwade dag word je wakker in het ziekenhuis.

Een doemscenario, maar geen ver-van-mijn-bedshow. De cijfers liegen niet. Naast verkeerd eten, alcohol en roken is stress een van de grootste risicofactoren voor vroegtijdig overlijden. Uiteraard ‘heb jij geen stress’ zeg je, en tegen de hoofdpijn neem je een pilletje.

Angst voor stoppen met werken

Je moet een stap nemen, je weet het wel, maar nu nog even niet. Ver weg in je achterhoofd weet je best wat er aan de hand is, het is maar één ding: Angst…Angst met een grote A, kinderangst: ik tel niet meer mee. Angst voor leegte, angst voor meer bij een partner zijn van wie je bent vervreemd, angst om niet meer mee te tellen, angst voor de ouderdom, armoede, dood. En het wrange van het verhaal is dat de vervreemding, de ouderdom en de dood veel sneller dichtbij komen zolang je doorgaat met deze manier van werken.

De omslag maken

‘Je moet de knop omzetten’, wordt er dan zo gemakkelijk gezegd. Maar alleen achteraf kun je zeggen dat je dat inderdaad hebt gedaan. Je hebt dan een nieuw inzicht verworven, de omslag vergt een andere manier van kijken. Je hebt je gerealiseerd dat het tegenovergestelde van spannend niet saai is, maar ontspannen. En dat de angst waar je tegenaan hikt niet meer de alles-overweldigende, remmende angst  uit je kindertijd is, maar een angst waarmee je kunt omgaan, omdat je op je eigen benen staat.

Omgaan met angst

Als doorgewinterd hardloper kun je, misschien zonder het te beseffen, heel goed omgaan met angst. Elke bijna gesloten deal levert angst, elke nieuwe groep waar je voor moet spreken, elke nieuwe belangrijke ontmoeting. Een beetje angst, in de vorm van adrenaline. Eigenlijk heb je jezelf al lang bewezen, dat je niet bang hoeft te zijn voor de angst.

Omschakeling

Dat wil niet zeggen dat er geen periode van omschakeling is nadat je besluit uit de ratrace te stappen. Die is er wel. Een periode waarin je moet ‘afkicken’, waarin je het lastig vindt je draai te vinden. Maar ook een periode waarin je één ding hoogstwaarschijnlijk niet tegenkomt, namelijk spijt. Je collega’s en zakenpartners zullen je met wat jaloezie bekijken, zij durven de sprong nog niet te wagen. Je merkt ook al gauw dat jouw expertise en ervaring niet weg zijn, je wordt gevraagd voor andere klussen, er komen andere zaken op je pad en nu heb je zelf de regie over je leven.

 

Meer lezen over gevolgen van te hard of op een verkeerde manier werken? Lees: Burnout is voor watjes?

Elke nieuwe blog in je mailbox? Schrijf je in op de website

Vind je deze blog interessant? Dan graag delen!