Komt een mens bij de dokter…over onprofessioneel gedrag.

professioneel gedrag arts

Een staaltje van  niet professioneel gedrag: Een vrouw van een jaar of 50 gaat naar haar huisarts omdat ze al een poos kortademig is, ze komt haast de trap niet meer op. De huisarts verwijst haar naar een ziekenhuis in de buurt . De vrouw ondergaat  daar vele onderzoeken. Na twee weken mag ze terugkomen voor de uitslagen. Op de afgesproken dag komt de behandelend arts haar uit de wachtkamer ophalen. ‘Het is druk’, zegt hij, ‘alle spreekkamers zijn bezet’. De vrouw mag plaatsnemen op een krukje in de gang. Mensen lopen langs haar heen, de arts gaat voor haar staan en meldt…

‘U heeft eierstokkanker, het is uitgezaaid naar uw longen en we kunnen niets meer voor u doen. Het spijt me, ik moet verder.’ Vervolgens laat hij de vrouw in verbijstering achter in de gang.

Een arts is ook maar een mens

‘Een arts is ook maar een mens’ wordt wel als excuus gebruikt. Dat is echter niet terecht. Op het moment dat de arts een patiënt behandelt is hij of zij professional. Mag je als arts dan nooit geïrriteerd, moe, ongeduldig of overbelast zijn? Nee, niet in je rol als professional, dat doe je maar tijdens de koffiepauze. De patiënt of cliënt komt niet voor de arts als ‘ook maar een mens’ maar voor de arts in zijn rol van hulpverlener.

De professionele rol

De meeste artsen kennen de patiënten-rol wel, maar veel patiënten kennen niet de artsen-rol. Het is goed te weten waarom jouw behandelaar geen goede vrienden met je moet worden, maar wél betrokken moet zijn. De afstand is nodig om de juiste diagnose niet uit het oog te verliezen. Een bekende psychiater, Rümke heeft over de arts-patiëntrelatie gezegd ‘een goede relatie wordt gekenmerkt door maximale toenadering met behoud van distantie.’ De betrokkenheid geeft de arts plezier in het werk en maakt het zinvol. Betrokkenheid van de arts heeft bovendien een bewezen positieve invloed op het welzijn van de patiënt. Raakt de arts echter tevéél betrokken, dan raakt hij zijn scherpe diagnostische blik kwijt en loopt hij ook nog het risico op een burn-out. Voor de arts blijft daarmee een continu balanceren tussen  afstand en betrokkenheid noodzakelijk.

De kant van de patiënt

Als patiënt ben je je er niet altijd van bewust dat niet alleen de arts  verplichtingen heeft tegenover jou, maar dat jij óók verplichtingen hebt tegenover de arts. Bijvoorbeeld de plicht je aan afspraken te houden. De plicht de arts alle informatie te verschaffen die hem kan helpen bij het vormen van een  goed beeld omtrent je gezondheid.  Mensen zijn nogal eens geneigd informatie achter te houden uit schaamte, of uit een misplaatst gevoel dat ‘de arts daar niets mee te maken heeft’. Voor een daaruit volgende verkeerde diagnose ligt de verantwoordelijkheid mede bij jou als patiënt.

Hij of zij, cliënt of patiënt

In deze blog heb ik uitsluitend voor het leesgemak en niet uit gebrek aan emancipatie het woord  ‘hij’ gebruikt. Dat de emancipatie nog niet overal is doorgedrongen blijkt uit het feit dat ik 20 jaar lang  brieven van zorgverzekeraars en ziekenhuizen ontving, hardnekkig geadresseerd aan ‘de heer’ Beeftink.

Ook gebruik ik het woord patiënt, wat tegenwoordig vervangen moet(?) worden door cliënt. Voor beide is iets te zeggen, als je naar de huisarts gaat is het vaak voor informatie en beng je lang niet altijd ziek, zoals het woord patiënt impliceert. Je huisarts is echter ook niet vergelijkbaar met een winkel waar je even een nieuw shirt haalt. Het wachten is op een beter woord.

 

 

 

Vind je deze blog interessant? Dan graag delen!