Nieuwe borsten en oud zeer. Over een goed zelfbeeld

borstvergroting en zelfbeeld ‘Die mevrouw heeft nieuwe borsten voor haar verjaardag gekregen’ schiet er wel eens door mijn hoofd als er op een kille dag op straat  opeens een opvallend groot, bloot en niet bij het postuur passend decolleté voor mijn ogen opdoemt.  Is boven dat decolleté dan ook nog een ontevreden blik aanwezig, dan rijst de vraag: ‘Hoe staat het met het zelfbeeld?’

Heeft de ingreep  de draagster gebracht wat zij er van verwachtte, meer zelfvertrouwen en een verbeterd zelfbeeld? Of was de blik al eerder ontevreden?

Zelfbeeld verbeteren

Ben ik tegen cosmetische chirurgie? In tegendeel, in handen van een kundig chirurg die jouw welzijn boven alles stelt is het een groot goed. Het lijkt zelfs geen slecht idee om, wanneer je zelfvertrouwen wel een zetje kan gebruiken, te beginnen aan de ‘buitenkant’ waarmee je in een positieve spiraal kan komen en je zelfbeeld verbetert.

Uiterlijke verandering  en persoonlijkheid

Wat die nieuwe borsten in bovenstaand geval echter onbedoeld uitstralen is: ‘zonder dit ben ik niet de moeite waard, maar met deze borsten hoor ik erbij.’ Een moedige poging die in dit geval niet werkt. Uiterlijke verandering moet gedragen worden door innerlijke kracht en persoonlijkheid. Krijgt de vrouw in kwestie meer aandacht? Ongetwijfeld, in ieder geval in de vorm van nieuwsgierigheid of wellustige blikken. Is het de aandacht die zij wil en die zij werkelijk nodig heeft? Waarschijnlijk niet en daar zit het probleem. Anders had zij nu met opgewekter blik en warmer ingepakt door de winkelstraat gelopen.

Mannen ook

Dat het proberen met alléén uiterlijke verandering ergens bij te horen geen vrouwenprobleem is, laat onderstaand voorbeeld zien.

Elk half jaar kwam een grote jongeman, immer gekleed in een kuitlange zwartleren jas en met lange zwartgeverfde haren in mijn (toen nog tandarts-)praktijk. Zijn lichtblauwe ogen en blanke huid maakten duidelijk dat al dat zwart niet zijn natuurlijke kleur was, hij zag er bleek en ziekelijk mee uit. Ik vroeg er niet naar, hij was bijzonder aardig, speelde in een band, het zou er wel bij horen.

Een passend zelfbeeld

Na jaren in het zwart verscheen hij opeens op een afspraak met kortgeknipt borstelig rossig haar, een wit overhemd en een blauwe spijkerbroek. Ik herkende hem in eerste instantie niet (nu ben ik heel slecht in het herkennen van gezichten, maar daarover later meer). ‘Wat zie je er geweldig uit’ meende ik van harte. Op dit moment vond ik het ook wel aan de orde te vragen waarom al dat zwart nodig was geweest. Zijn antwoord getuigde van groot zelfinzicht: ‘Iedereen vond me altijd zo’n schatje’ zei hij, ‘en in mijn puberteit wilde ik geen schatje zijn, maar stoer en ongenaakbaar, vandaar de zwarte jas…en zo.’

‘En…heeft het geholpen?’ vroeg ik hem. ‘Helemaal niets’, lachte hij, ‘ze vonden me nog steeds een schatje, dus ben ik er maar mee opgehouden en het bevalt heel goed. Het is veel minder werk en het kost me veel minder energie om gewoon mezelf te zijn.’

Hij liep de deur uit, rechtop. Nog altijd een schatje, ondanks zijn postuur, maar in ieder geval ook gewoon een heel leuke man.

Vind je deze blog interessant? Dan graag delen!